சோம்நாத் கோவில்

ஒரு பார்வை

சோம்நாத் கோவில், குஜராத் மாநிலம் கிர் சோம்நாத் மாவட்டத்தில் உள்ள வேராவள் நகரின் ஒரு பகுதியான பிரபாஸ் பாட்டனில், அரபிக் கடல் கரையோரத்தில் அமைந்துள்ளது. சிவனின் பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களில் முதலாவதாக இது கருதப்படுகிறது. "சோம" என்பது சந்திரனைக் குறிக்கும் பெயர், "நாத்" என்றால் தலைவன் என்று பொருள். இந்த இரண்டையும் இணைத்தே சோம்நாத் என்ற பெயர் உருவானது. பழைய நூல்களில் இத்தலம் பிரபாஸ தீர்த்தம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஹிரண் மற்றும் கபிலா நதிகள், இப்போது கண்ணுக்குத் தெரியாத சரஸ்வதி நதியுடன் கடலை அடையும் முன் சங்கமிக்கும் இடமான திரிவேணி சங்கமத்திற்கு அருகில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது.

தற்போதைய கட்டமைப்பு மே 1951ல் நிறைவடைந்தது. இது சாளுக்கிய பாணி என்றும் பிராந்திய ரீதியாக அழைக்கப்படும் மாரு-குர்ஜரா பாணியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. கர்ப்பகிருகத்தின் மேல், அதாவது லிங்கம் அமைந்துள்ள கருவறையின் மேல், சுமார் 155 அடி உயரத்தில் சிகரம் உயர்ந்து நிற்கிறது. சுமார் 10 டன் எடையுள்ள கலசம் சிகரத்தின் உச்சியில் உள்ளது, அதற்கு மேல் கொடிக்கம்பம் சுமார் 37 அடி நீளம் கொண்டது. குஜராத்தின் கோவில் கட்டுமானத்துடன் நீண்ட காலமாக தொடர்புடைய சோம்பூரா கைவினைஞர்கள் இக்கல் வேலைப்பாடுகளை செய்தனர்.

புராணக் கதை

சந்திரக் கடவுளான சோமன், தக்ஷனின் இருபத்தேழு மகள்களை மணந்து கொண்டாலும், ரோஹிணி என்ற ஒரு மனைவியை மட்டும் அதிகமாக நேசித்தார் என்பது கோவில் மரபு. இதற்காக தக்ஷன் சோமனை சபித்தார், அதனால் அவரது ஒளி மங்கத் தொடங்கியது. கோவில் அறக்கட்டளையின் கூற்றுப்படி, இந்த சாபத்திலிருந்து விடுபட சோமன் இந்தக் கடற்கரைக்கு வந்து சரஸ்வதி நதியில் நீராடினார். இங்கேயே அவரது ஒளி மீண்டும் பெறப்பட்டது என்று நம்பப்படுகிறது, இதையே பக்தர்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் சந்திரன் வளர்வதும் தேய்வதுமான நிகழ்வுடன் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். சோம்நாத் என்ற பெயருக்கு, அதாவது சந்திரனின் தலைவன் என்பதற்கு, கோவில் தரும் விளக்கம் இதுவே.

இந்த இடத்தில் முன்பே பல கோவில்கள் இருந்ததாகவும் உள்ளூர் வழக்காறுகள் கூறுகின்றன. முதலில் சந்திரக் கடவுள் தங்கத்தால் கட்டியதாகவும், பின்னர் ராவணன் வெள்ளியால், கிருஷ்ணர்\ மரத்தால், பீம்தேவ் என்ற அரசன் கல்லால் கட்டியதாகவும் கூறப்படுகிறது. வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை உறுதிசெய்யப்பட்ட கட்டுமான வரிசையாக அல்ல, பக்தி சார்ந்த கதையாகவே கருதுகின்றனர். ஏனெனில் புராணம் கூறும் ஆரம்பகால காலகட்டத்தில் இங்கு கோவில் இருந்ததற்கான தொல்பொருள் சான்றுகள் இல்லை. மகாபாரதமும் பாகவத புராணமும் இந்த கடற்கரையில் உள்ள பிரபாஸத்தை யாத்திரை தலமாக குறிப்பிடுகின்றன, இதுவே இந்த மரபு உள்ளூரில் இவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியிருப்பதற்கு ஒரு காரணம்.

வரலாற்றுப் பயணம்

இத்தலத்தில் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட கோவில் கட்டுமானம், பொதுவாக சாளுக்கிய அரசர் மூலராஜாவிடம் சென்றடைகிறது. கி.பி. 997க்கு முன்னரே, ஒருவேளை முன்னர் இருந்த கட்டமைப்பின் அடித்தளத்தின் மீது, இவர் சோமனுக்கு கோவில் கட்டியதாக கருதப்படுகிறது. கி.பி. 1026ல் கஸ்னவித் ஆட்சியாளர் மஹ்மூத் ஆஃப் கஜினி இக்கோவிலைத் தாக்கி செல்வத்தை கொள்ளையடித்தார். அதே காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த பாரசீக அறிஞர் அல்-பிரூனி இந்தத் தாக்குதலை பதிவு செய்துள்ளார். பின்னர் கோவில் மீண்டும் கட்டப்பட்டது, கி.பி. 1169ல் சாளுக்கிய அரசர் குமாரபாலா, சிதைந்து போன மரக் கட்டமைப்பிற்குப் பதிலாக கல்லால் அதை மீண்டும் கட்டினார்.

1299ல் அலாவுதீன் கில்ஜியின் படைகளால் மேலும் அழிவு ஏற்பட்டது. பதினான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அப்பகுதியின் சூடசமா ஆட்சியாளர்களால் கோவில் மீண்டும் புனரமைக்கப்பட்டது. பின்னர் குஜராத் சுல்தானகத்தை நிறுவிய ஜாஃபர் கான் என்பவரால் 1395ல் இது மீண்டும் அழிக்கப்பட்டது. மொகலாய பேரரசர் ஔரங்கசீப் 1706ல் மீண்டும் அதை இடிக்க உத்தரவிட்டார். 1783ல் மராட்டிய அரசி அஹில்யாபாய் ஹோல்கர், மீண்டும் மீண்டும் அழிக்கப்பட்ட பின் யாத்ரீகர்களுக்கு வழிபடும் இடம் அளிக்கும் நோக்கில், அசல் தலத்திற்கு அருகில் ஒரு சிவன்\ கோவிலைக் கட்டினார். சுதந்திரத்திற்குப் பின், சர்தார் வல்லபாய் படேலின் வழிநடத்துதலில், கே.எம். முன்ஷியின் மேற்பார்வையில், இன்று காணப்படும் கோவில் மீண்டும் கட்டப்பட்டு மே 1951ல் நிறைவடைந்தது.

கட்டிடக்கலையும் புனித புவியியலும்

மீண்டும் கட்டப்பட்ட இக்கோவில், மேற்கு இந்திய கோவில்களுக்கு பொதுவான மாரு-குர்ஜரா பாணியைப் பின்பற்றுகிறது. கர்ப்பகிருகத்தின் மேல் ஏழு அடுக்கு சிகரமும், அதற்கு முன் சபா மண்டபமும் (கூடும் மண்டபம்), சடங்கு நடனத்திற்கான நிருத்திய மண்டபமும் உள்ளன. கோவிலின் உட்புற கூரையில் கல் மீது ஓவியப் பணிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. கோவில் வளாகத்தின் கடல் பக்கத்தில் பாண் ஸ்தம்ப் என்ற தூண் நிற்கிறது, இதில் ஒரு சமஸ்கிருத கல்வெட்டு உள்ளது. அது, இப்புள்ளிக்கும் அண்டார்டிக்காவிற்கும் இடையே அந்த பார்வைக் கோட்டில் வேறு எந்த நிலப்பரப்பும் இல்லை என்று கூறுகிறது. புவியியல் ரீதியாக இதன் துல்லியம் எதுவாக இருந்தாலும், இந்தத் தூண் கோவில் வளாகத்தின் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட, அதிகம் புகைப்படம் எடுக்கப்படும் அம்சமாக உள்ளது.

லிங்கத்தின் தரிசனத்துடன், கோவிலின் கடலோர அமைவிடமும் யாத்ரீகர்களை ஈர்க்கும் ஒரு காரணமாகும். அரபிக் கடல் கோவிலின் எல்லைச் சுவரை நேரடியாகத் தொடுகிறது. கோவில் முகப்பில் மாலை நேரத்தில் ஒளி ஒலி நிகழ்ச்சி இந்த அமைப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. கோவிலைச் சுற்றியுள்ள பிரபாஸ் பாட்டன் பகுதி வேறு பல வரலாற்று அடுக்குகளையும் கொண்டுள்ளது, இதில் தலத்தின் முந்தைய கட்டங்களிலிருந்து மீட்கப்பட்ட சிற்பத் துண்டுகளைக் காட்சிப்படுத்தும் ஒரு சிறு அருங்காட்சியகமும் அடங்கும்.

பக்தர் அனுபவம்

கோவிலில் ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை ஆரத்தி நடைபெறுகிறது. மழைக்காலத்தைத் தவிர மற்ற நாட்களில், கோவிலின் முகப்பில் அதன் வரலாற்றை விவரிக்கும் ஒளி ஒலி நிகழ்ச்சி பெரும்பாலான மாலைகளில் நடத்தப்படுகிறது. சோம்நாத் வருகையுடன் அருகிலுள்ள தலங்களும் பொதுவாக ஒரே பயணத்தில் இணைத்துப் பார்க்கப்படுகின்றன.

• திரிவேணி சங்கமம், சுமார் 1.5 கி.மீ தொலைவில், தரிசனத்திற்கு முன் பக்தர்கள் பாரம்பரியமாக நீராடும் நதி சங்கம இடம்
• பால்கா தீர்த்தம், சுமார் 4 கி.மீ தொலைவில், கிருஷ்ணரின் இறுதி நேரம் நிகழ்ந்த இடமாக உள்ளூர் மரபில் கருதப்படுகிறது
• பிரபாஸ் பாட்டன் அருங்காட்சியகம், சுமார் 2.5 கி.மீ தொலைவில், இத்தலத்தின் முந்தைய கோவில் கட்டமைப்புகளிலிருந்து வந்த செதுக்கப்பட்ட கல் துண்டுகளை உள்ளடக்கியது

கோவில் வளாகத்திற்குள் புகைப்படம் மற்றும் வீடியோ எடுப்பதற்கு அனுமதி இல்லை. புகைப்படம் வேண்டுபவர்கள் அறக்கட்டளையின் நினைவுப் பொருள் கடையில் வாங்கிக் கொள்ளலாம். கண்ணியமான, மரியாதைக்குரிய உடை அணிய வேண்டும். மினி ஸ்கர்ட் அல்லது மரியாதைக்குறைவான உடைகளைத் தவிர்க்குமாறு கோவில் அறக்கட்டளை குறிப்பாகக் கேட்டுக்கொள்கிறது. வளாகத்தில் புகைபிடிக்க அனுமதி இல்லை. காலணிகளைக் கழற்றி, கிளோக்ரூமுக்கு அருகில் உள்ள ஷூ ஹவுஸில் இலவசமாக வைக்கலாம். மின்னணு சாதனங்களுக்கு உள்ளே அனுமதி இல்லை என்பதால், மொபைல் ஃபோன்கள் மற்றும் பிற மின்னணு பொருட்களை நுழையும் முன் இலவச கிளோக்ரூமில் ஒப்படைக்க வேண்டும். நடமாட்டச் சிரமமுள்ள பார்வையாளர்களுக்காக வளாகத்தில் சக்கர நாற்காலிகளும் கோல்ஃப் கார்ட்களும் கிடைக்கின்றன.