சப்தசிருங்கி கோயில்

கோயில் அறிமுகம்

சப்தசிருங்கி கோயில் மகாராஷ்டிரா மாநிலம் நாசிக் மாவட்டத்தில் சஹ்யாத்ரி மலைத் தொடரின் ஒரு பாறை முகப்பில் அமைந்துள்ளது. இது நாசிக் நகரிலிருந்து சுமார் 60 கிலோமீட்டர் வடக்கே, நந்துரி கிராமத்திற்கு அருகில் உள்ளது. இக்கோயிலில் சப்தசிருங்கி தேவி வீற்றிருக்கிறாள். இவளது பதினெட்டு கரங்களுடன் கூடிய உருவம் பாறையிலேயே நேரடியாக செதுக்கப்பட்டு, சிந்தூரப் பூச்சு பூசப்பட்டு காவி-சிவப்பு நிறத்தில் காட்சியளிக்கிறது. சுமார் 1,230 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்த இயற்கையான குகைக்குள் தேவி சுமார் எட்டு அடி உயரத்தில் நிற்கிறாள். கொல்லாபூரில் உள்ள மகாலட்சுமி, துல்ஜாபூரில் உள்ள துல்ஜா பவானி, மற்றும் மஹூரில் உள்ள ரேணுகா ஆகியோருடன் சேர்ந்து, இது மகாராஷ்டிராவின் மூன்றரை சக்திபீடங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும், இது துணைக்கண்டம் முழுவதும் விவரிக்கப்படும் 51 சக்திபீடங்களில் ஒன்றாகவும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. யாத்ரீகர்கள் இக்கோயிலை அடைய 1710ஆம் ஆண்டு மலைச் சரிவில் வெட்டப்பட்ட 500க்கும் மேற்பட்ட கல்படிக்கட்டுகளை ஏறலாம், அல்லது சில நிமிடங்களில் அதே ஏற்றத்தைக் கடக்கும் ரோப்வேயைப் பயன்படுத்தலாம். ஆண்டு முழுவதும் மகாராஷ்டிரா மற்றும் அண்டை மாநிலங்களிலிருந்து பக்தர்கள் தேவியின் தரிசனத்திற்காக வருகின்றனர். வசந்த மற்றும் இலையுதிர் நவராத்திரி பண்டிகைகளின்போது கூட்டம் மிக அதிகமாக இருக்கும்.

புராணக் கதை

கோயில் மரபுப்படி, இச்சின்னத்தின் தோற்றம் சதியின் கதையுடன் தொடர்புடையது. சிவனின் முதல் மனைவியான சதி, தன் தந்தை தக்ஷன் தன் கணவரை அவமதித்ததால் தீக்குளித்தாள். இக்கோயிலில் சொல்லப்படும் புராணக் கதையின்படி, சோகத்தில் மூழ்கிய சிவன் சதியின் உடலை வானில் சுமந்து சென்றபோது, விஷ்ணுவின் சக்கரம் அவ்வுடலை துண்டு துண்டாக வெட்டியது. அவளது வலது கை இம்மலைகளில் விழுந்ததாக மரபு கூறுகிறது, இதுவே இந்த இடத்தை ஒரு சக்திபீடமாக அடையாளப்படுத்துகிறது. இங்கு தேவி தீமையை அழிப்பவளாக ஏன் வழிபடப்படுகிறாள் என்பதை விளக்கும் மற்றொரு பரவலான கதையும் உள்ளது. எந்த ஒரு தேவனாலும் வெல்ல முடியாத எருமை அரக்கன் மகிஷாசுரனால் பிரபஞ்சம் வேதனைப்பட்டதாக உள்ளூர் கதைகள் கூறுகின்றன. அதனால் தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஆற்றலை ஒன்றிணைத்து துர்க்கை என்ற ஒரு வடிவத்தை உருவாக்கினர். அவள் இம்மலைகளில் பதினெட்டு கரங்களுடன் கூடிய வடிவைப் பெற்று, போரில் அரக்கனைக் கொன்றாள். இந்நிகழ்வை நினைவூட்டும் வகையில், மலையின் அடிவாரத்தில் செதுக்கப்பட்ட எருமை தலை இன்றளவும் காணப்படுகிறது. ராமாயணமும் இந்த இடத்தின் புராணக் கதைகளுடன் தொடர்புடையது. ராமன், சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணன் இந்தக் காட்டுப் பகுதி வழியாகச் சென்றதாக கோயில் மரபு கூறுகிறது. இது இதிகாசத்தில் குறிப்பிடப்படும் தண்டகாரண்யமாக அடையாளம் காணப்படுகிறது. போரில் லக்ஷ்மணன் காயமடைந்தபோது சஞ்சீவினி மூலிகையைத் தேடி அனுமன் இம்மலைகளுக்கு வந்ததாகவும் உள்ளூர் கதைகள் கூறுகின்றன. சக்திபீடக் கதை, மகிஷாசுர மர்தினி நிகழ்வு, மற்றும் ராமாயணத் தொடர்பு ஆகிய இப்படி அடுக்கடுக்கான கதைகள் சேர்ந்தே, ஒற்றைத் தோற்றக் கதையை விட, இம்மலைக்கு புனித யாத்திரை தலமாக அந்தஸ்தை அளிக்கின்றன.

வரலாற்றுப் பயணம்

சப்தசிருங்கியில் எழுதப்பட்ட வரலாறு அதைச் சுற்றியுள்ள புராணக் கதைகளைவிடப் பிற்பட்டது. ஏனெனில் உறுதி செய்யப்பட்ட முதல் கட்டுமான வேலை பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. 1710ஆம் ஆண்டு, தபாடே குடும்பத்துடன் தொடர்புடைய மராத்திய பிரபுக் குடும்பப் பெண்ணான உமாபாய் தபாடே, மலைச் சரிவில் கல்படிக்கட்டுகளை வெட்டச் செய்தார். இதன் மூலம் யாத்ரீகர்களுக்கு முதன்முறையாக ஒரு முறையான வழி கிடைத்தது. பின்னர் 1975ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஸ்ரீ சப்தசிருங்க நிவாசினி தேவி அறக்கட்டளையிடம் நிர்வாகப் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்த அறக்கட்டளை இன்றுவரை தினசரி பூஜைகள், பண்டிகைகள் மற்றும் யாத்ரீக வசதிகளை நடத்தி வருகிறது. 2018ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் ரோப்வே கட்டுமானம் தொடங்கியதும் அணுகல் மேலும் மேம்பட்டது. இது அடிவாரத்தையும் கோயிலையும் இணைத்து, சுமார் ஒரு மணி நேரம் நடந்து ஏறும் தூரத்தை சில நிமிடங்களாகக் குறைத்தது. சமீபத்திய மிக முக்கியமான நிகழ்வு 2022ஆம் ஆண்டு நடந்த பாதுகாப்புப் பணி ஆகும். பல தசாப்தங்களாக பூசப்பட்ட சிந்தூரம் பாறையில் செதுக்கப்பட்ட உருவத்தில் தடிமனான அடுக்காக படிந்திருந்தது. எனவே, அந்த ஆண்டு ஜூலை மாதத்திலிருந்து சுமார் 45 நாட்கள் பாதுகாப்பாளர்கள் சுமார் 2,000 கிலோகிராம் சேமிந்திருந்த குங்குமத்தை அகற்றி, மூல கல் சிற்பத்தை வெளிக்கொணர்ந்தனர். புதுப்பிக்கப்பட்ட சிலைக்கு மீண்டும் பிராண பிரதிஷ்டை விழா 2022 செப்டம்பர் 8ஆம் தேதி நடத்தப்பட்டது. இம்மலை சோகமான நிகழ்வுகளையும் கண்டுள்ளது. 2008ஆம் ஆண்டு அணுகு சாலையில் நடந்த பேருந்து விபத்தில் 43 பேர் உயிரிழந்தனர். இதைத் தொடர்ந்து அப்பாதையின் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மறுஆய்வு செய்யப்பட்டன.

கட்டிடக்கலையும் புனித புவியியலும்

சப்தசிருங்கி தேவியின் உருவம் கட்டப்பட்டதன்று, இயற்கையான பாறை முகப்பில் செதுக்கப்பட்டதாகும். இது இவளை கைவினைஞர்களால் செதுக்கப்பட்டு நிறுவப்பட்ட உருவமாக அல்லாமல், ஒரு சுயம்பு மூர்த்தியாக ஆக்குகிறது. செங்குத்தான பசால்ட் பாறையில் வெட்டப்பட்ட ஒரு ஆழமற்ற குகையில் தேவி அமர்ந்துள்ளாள். இவளது பதினெட்டு கரங்கள் ஒவ்வொன்றும் திரிசூலம், சக்கரம், வில் மற்றும் கதை உள்ளிட்ட வெவ்வேறு ஆயுதங்களையும் சின்னங்களையும் ஏந்தியுள்ளன. இவை மகிஷாசுர மர்தினியின் உருவவியலிலிருந்து பெறப்பட்டவை. தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்து பூசப்பட்ட சிந்தூரம் இந்த உருவத்திற்கு காவி-சிவப்பு நிறத்தை அளித்தது. இந்த பக்தி அடுக்கு மிகவும் தடிமனாக இருந்ததால், 2022ஆம் ஆண்டு பாதுகாப்புப் பணியில் இதனை அகற்றி பாறையை வெளிக்கொணர மாதம் ஒன்றரைக்கும் மேலாக ஆனது. இம்மலை சஹ்யாத்ரி மலைத்தொடரைச் சேர்ந்தது. இது டெக்கான் ட்ராப் என்ற புவியியல் அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும். இது பண்டைய எரிமலை செயல்பாட்டால் அடுக்கடுக்காக அமைந்த பசால்ட் பாறையால் உருவானது. இதுவே கோயிலைச் சுற்றியுள்ள செங்குத்தான பாறை முகப்புகளையும், இப்பகுதியில் அவ்வப்போது நிகழும் பாறை சரிவுகளையும் விளக்குகிறது. மலை உச்சியில் காளிகுண்ட், சூர்யகுண்ட் மற்றும் தத்தாத்ரேய குண்ட் உள்ளிட்ட பல இயற்கை நீர்நிலைகள் உள்ளன. இவை சடங்கு நீராடலுக்கும் பூஜைக்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு பள்ளத்தாக்கிற்கு அப்பால் அமைந்த அருகிலுள்ள ஒரு சிகரத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவருடன் தொடர்புடைய ஒரு குகை உள்ளது. கோயில் மரபுப்படி, அங்கு அவர் தேவியின் முன் புராணங்களை ஓதினார் என்பர்.

பக்தர்களின் அனுபவம்

பெரும்பாலான யாத்ரீகர்கள் மலை ஏற இரண்டு வழிகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். 1710இல் வெட்டப்பட்ட 500க்கும் மேற்பட்ட கல்படிக்கட்டுகளில் ஏறுவது, அல்லது 2018இல் கட்டுமானம் தொடங்கிய ரோப்வேயில் செல்வது ஆகியவையே அவை. ரோப்வே அதே ஏற்றத்தை சில நிமிடங்களில் கடக்க உதவுகிறது. கோயில் அறக்கட்டளை நாள் முழுவதும் நான்கு ஆரத்திகளை நடத்துகிறது. விடியலுக்கு முன் காக்கட் ஆரத்தியுடன் தொடங்கி, காலையில் பஞ்சாம்ரித மகாபூஜை, நண்பகலில் மகாநைவேத்ய ஆரத்தி, மற்றும் மாலையில் சந்தியா ஆரத்தி நடைபெறுகின்றன. இவை யாத்ரீகக் குழுக்கள் தங்கள் தரிசனத்தைத் திட்டமிட நிலையான நேரங்களை வழங்குகின்றன. மிக அதிக கூட்டம் நிகழும் காலம் சைத்ரோத்ஸவம் ஆகும். இது ராம நவமியிலிருந்து சைத்திர மாத பௌர்ணமி வரை நடைபெறும் வசந்தகால திருவிழா ஆகும். இதன் இறுதி நாள் ஒன்றில் மட்டும், சுமார் 2,50,000 பேர் கூடியதாகப் பதிவாகியுள்ளது. இறுதி மூன்று நாட்களில் மொத்த வருகை சுமார் பத்து லட்சம் எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. மகாராஷ்டிரா, குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களிலிருந்து பக்தர்கள் இதற்காக வருகின்றனர். இலையுதிர்கால நவராத்திரி திருவிழாவும் இதற்கு நிகரான, சற்றே சிறிய அளவிலான கூட்டத்தை ஈர்க்கிறது. தேங்காய், பட்டு துணி அல்லது புடவைகள், பாயசம், மற்றும் துரிஸ் எனப்படும் மாவு வடைகள் ஆகியவை பக்தர்கள் பொதுவாக தேவிக்குப் படைக்கும் காணிக்கைகளாகும். இந்த உச்சக் காலங்களைத் தவிர, மற்ற நேரங்களில் தரிசனம் பொதுவாக அவசரமின்றி நடைபெறும். அறக்கட்டளையின் சொந்த விருந்தினர் இல்லத்தில் கோயிலுக்கு அருகிலேயே யாத்ரீக தங்குமிட வசதியும் கிடைக்கிறது.

கோயில் வெளிவளாகத்தில் புகைப்படம் எடுப்பது பொதுவாக அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் பார்வையாளர்கள் கருவறைக்குள் அல்லது ஆரத்தியின்போது புகைப்படம் எடுப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். வருகை தரும்போது கோயில் ஊழியர்களிடம் தற்போதைய விதிமுறைகளை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். தோள்களையும் கால்களையும் மறைக்கும் அடக்கமான, மரியாதைக்குரிய உடை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பல யாத்ரீகர்கள் பாரம்பரிய இந்திய உடைகளை அணிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் நந்துரி அடிவாரக் கிராமத்திலிருந்து 500க்கும் மேற்பட்ட கல்படிக்கட்டுகளில் ஏறியோ அல்லது ரோப்வேயைப் பயன்படுத்தியோ கோயிலை அடைகின்றனர். கோயில் அறக்கட்டளை சின்னத்திற்கு அருகில் இரவு தங்குவதற்காக ஒரு விருந்தினர் இல்லத்தை (பக்த நிவாஸ்) இயக்குகிறது. உணவும் நியாயமான விலையில் கிடைக்கிறது. சைத்திரம் மற்றும் நவராத்திரி திருவிழாக் காலங்களில் வசதிகள் அதிக கூட்டத்தைக் கொண்டிருக்கும்.