பீமாசங்கர் ஜோதிர்லிங்க திருக்கோயில்

கோயில் அறிமுகம்

பூனா மாவட்டத்தில் உள்ள பீமாசங்கர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள பீமாசங்கர் ஜோதிர்லிங்க திருக்கோயில், சிவனின் பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களில் ஒன்றைக் கொண்டுள்ளது. இந்தியாவில் சிவனின் மிகவும் புனிதமான வடிவங்களாகக் கருதப்படும் தானாக தோன்றிய ஒளித் தூண்களே இந்த ஜோதிர்லிங்கங்கள். இக்கோயில் சுமார் 934 மீட்டர் உயரத்தில், சஹ்யாத்ரி மலைகளில், பீமாசங்கர் வனவிலங்கு சரணாலயத்திற்குள், பூனா நகரிலிருந்து சுமார் 110 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. வாகன நிறுத்துமிடம் மற்றும் பேருந்து நிலையப் பகுதியிலிருந்து படிக்கட்டுகள் வழியாக இறங்கிச் சென்றால் கருவறை வந்தடையும். மண்டப மட்டத்திற்குக் கீழே அமைந்துள்ள இந்த கருவறையில் தானாக தோன்றிய, அதாவது ஸ்வயம்பு லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. திரயம்பகேஸ்வரம், கிருஷ்ணேஸ்வரம் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து, மகாராஷ்டிராவில் உள்ள மூன்று ஜோதிர்லிங்கங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். இங்கு தரிசனத்திற்காக பக்தர்கள் மட்டுமின்றி, சரணாலயத்தின் காட்டுப் பாதைகளில் நடைப்பயணம் மேற்கொள்பவர்களும் வருகை தருகின்றனர்.

புராணக் கதை

கோயில் மரபுப்படி, ராமாயணத்தில் வரும் கும்பகர்ணனின் மகனான பீமன் என்ற அரக்கனிடமிருந்தே பீமாசங்கர் என்ற பெயர் வந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. பக்தியுள்ள ஒரு அரசனைக் காக்கும் பொருட்டு சிவன்\ இங்கு அவனை அழித்ததாக சிவ புராணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இக்கதையின்படி, தன் தந்தை இராமனின் கைகளால் மடிந்தார் என்பதை அறிந்த பீமன் கடும் வெறுப்புற்று கடும் தவம் இயற்றினான். அதன் மூலம் பெற்ற வலிமையால் இந்திரனின் சொர்க்கத்தை வெற்றி கொண்டான். பின்னர் காமரூபேஸ்வரன் என்ற அரசனைச் சிறை வைத்தான். சிறையிலும் அந்த அரசன் ஒரு சிவலிங்கத்தை வழிபட்டுக் கொண்டேயிருந்தான். அரக்கன் அந்த லிங்கத்தை வாளால் தாக்க முயன்றபோது, சிவன் அதிலிருந்து உக்கிர வடிவில் வெளிப்பட்டு அவனுடன் போரிட்டார். இந்தப் போரைக் கண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும் அந்த இடத்திலேயே சிவனை தங்குமாறு வேண்டினர். இந்த வேண்டுகோளே பீமாசங்கர் என்ற பெயருக்குக் காரணம் என உள்ளூர் வழக்காறுகள் கூறுகின்றன. அதே கதையின்படி, போரின்போது சிவனின் உடலிலிருந்து வழிந்த வியர்வையிலிருந்தே பீமா நதி தோன்றியது. கோயிலுக்கு அருகில் உள்ள ஒரு நீரூற்றுடன் இன்றும் இந்த நதி தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது.

வரலாற்றுப் பயணம்

பீமாசங்கர் கோயில் மற்றும் பீமா நதி பற்றிய எழுத்துப்பூர்வ குறிப்புகள் 13ஆம் நூற்றாண்டு அளவிலேயே காணப்படுகின்றன. எனினும், இன்று காணப்படும் கோயில் கட்டமைப்பு பெரும்பாலும் 18ஆம் நூற்றாண்டில் மறுகட்டமைக்கப்பட்டதாகும். அக்காலகட்டத்தில் பேஷ்வா ஆட்சிக் காலத்தவரான நானா பட்நவிஸ், கோயிலின் அவைக்கூடமான சபாமண்டபத்தை நிதியுதவி செய்து கட்டினார். மேலும் கருவறைக்கு மேலே எழும் வளைந்த சிகரத்தையும் வடிவமைத்தார். இதற்கு முன்பே சத்ரபதி சிவாஜி\, கோயிலின் சமய நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஆதரவாக காரோசி கிராமத்தை வழங்கியிருந்தார். பின்னர் திக்ஷித் பட்வர்தன், ரகுநாத் ராவ் உள்ளிட்ட பேஷ்வா அதிகாரிகள் மேலும் புதுப்பிப்பு பணிகளுக்கு நிதியுதவி செய்தனர். 1739ஆம் ஆண்டில், வசாய் போரில் மராத்தியர்கள் போர்த்துகீசியரை வெற்றி கொண்டதைத் தொடர்ந்து, பேஷ்வா பாஜிராவ் முதலாமவரின் சகோதரரான சிமாஜி அப்பா, கோயிலுக்கு ஒரு பெரிய மணியை பரிசாக அளித்தார். போர்த்துகீசிய தேவாலயத்தைச் சேர்ந்த அந்த மணி இன்றும் கோயில் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

கட்டிடக்கலையும் புனிதப் புவியியலும்

பீமாசங்கர் கோயிலின் கட்டிடக்கலை, வட இந்திய கோயில்களுக்குரிய நாகர பாணியையும், தக்காணம் முழுவதும் காணப்படும் ஹேமாட்பந்தி பாணியின் கூறுகளையும் இணைத்துக் கொண்டுள்ளது. பெரும்பாலும் கருங்கல் பசால்ட் கல்லால் கட்டப்பட்டுள்ளது. கருவறை சுற்றியுள்ள மண்டபத்தை விட தாழ்வான மட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. உள்ளிருக்கும் ஸ்வயம்பு லிங்கம் உயர்ந்த மேடையில் அல்லாமல், சிறு படிக்கட்டுகள் வழியாக இறங்கிச் சென்றே அணுகப்படுகிறது. தூண்கள் மற்றும் வாயில் சட்டங்களில் தெய்வங்கள் மற்றும் மனித உருவங்களின் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. முதன்மைக் கட்டமைப்பு சுமார் 26 மீட்டர் நீளமும் 14 மீட்டர் அகலமும் கொண்டது. அரிய இந்திய மலைப்பெரும் அணிலுக்குப் புகழ்பெற்ற, சஹ்யாத்ரி மலைத்தொடரின் காடு பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியான பீமாசங்கர் வனவிலங்கு சரணாலயத்திற்குள் இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. கோயில் படிக்கட்டுகளுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு நீரூற்று பீமா நதியின் உற்பத்தி இடமாகக் கருதப்படுகிறது. அருகிலுள்ள மோக்ஷகுண்ட தீர்த்தம் எனப்படும் படிக்கட்டு நீர்த்தொட்டியில் சில பக்தர்கள் தரிசனத்திற்கு முன் சடங்கு நீராடலைச் செய்கின்றனர்.

பக்தர்களின் அனுபவம்

முதன்மைக் கோயிலில் இருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவிற்குள் உள்ள பல கோயில்கள் மற்றும் காட்சி இடங்கள், நடைப் பயணமாகவோ அல்லது சரணாலயத்தின் வழியாகச் செல்லும் காட்டுப் பாதைகள் வழியாகவோ ஒரே பயணத்தில் காணப்படுகின்றன. ஸ்ராவண மாதம் மற்றும் மகாசிவராத்திரி காலங்களில் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை வழக்கமான நாட்களை விட மிக அதிகமாக இருப்பதால் வரிசைகள் விரைவாக பெருகும். இக்காலங்களைத் தவிர, முதன்மைக் கருவறையில் தரிசனம் பொதுவாக ஒரு மணி நேரத்திற்குள் முடிந்துவிடும். எனினும் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து இறங்கிச் செல்லும் நடைப் பயணம் பெரும்பாலான பார்வையாளர்களுக்கு கூடுதல் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

• அனுமான் ஏரி, சுமார் 2 கி.மீ தொலைவில்: அனுமான் மற்றும் அஞ்சனி மாதா கோயில்கள் அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய ஏரி. பக்தர்கள் தரிசனத்திற்கு முன்பும் பின்பும் இங்கு தங்குவது வழக்கம்.
• குப்த பீமாசங்கர் மற்றும் சாட்சி \விநாயகர்\, காட்டுப் பாதை வழியாக சுமார் 2 கி.மீ தொலைவில்: இங்கு பீமா நதி மீண்டும் தோன்றி, ஒரு இயற்கை நீர்வீழ்ச்சிக்குக் கீழே உள்ள சிறிய சிவலிங்கத்திற்கு நீர் வழங்குகிறது.
• நாக்பணி புள்ளி, சுமார் 2.5 கி.மீ தொலைவில்: அனுமான் ஏரியிலிருந்து நடந்தே செல்லக்கூடிய, கொங்கண் சமவெளியைக் காணும் மலை உச்சிக் காட்சியிடம்.
• போர்கிரியில் உள்ள கோடேஸ்வர் மகாதேவ், சுமார் 6 முதல் 7 கி.மீ தொலைவில்: குப்த பீமாசங்கரிலிருந்து காட்டுப் பாதை வழியாக அடையக்கூடிய சிவன் கோயில்.

கருவறைக்குள்ளும் சடங்கு வழிபாட்டின் போதும் புகைப்படம் மற்றும் வீடியோ எடுப்பது பொதுவாகத் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. வருகை தரும் நாளில் தற்போதைய விதிமுறையை கோயில் ஊழியர்களிடம் சரிபார்த்துக் கொள்ளவும். தோள்கள் மற்றும் கால்களை மறைக்கும் அடக்கமான, மரியாதைக்குரிய ஆடை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பார்வையாளர்களிடையே பாரம்பரிய இந்திய ஆடைகள் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. கருவறையை அடைய பேருந்து நிலையம் மற்றும் வாகன நிறுத்துமிடத்திலிருந்து சுமார் 200 படிக்கட்டுகள் இறங்கிச் செல்ல வேண்டும். வயதானவர்கள் அல்லது நடமாட்டம் குறைந்தவர்களுக்கு டோலி (பல்லக்கு) சேவை கிடைக்கிறது. ஸ்ராவண மாதம் மற்றும் மகாசிவராத்திரியின்போது கோயில் கணிசமாக நெரிசலாக இருக்கும். இந்த நேரங்களில் தரிசனத்திற்கான வரிசைகள் மிக நீளமாக இருக்கலாம்.