தாகேஷ்வரி கோயில்

அறிமுகம்

பழைய டாக்காவின் பக்‌ஷி பஜார் பகுதியில் அமைந்துள்ள தாகேஷ்வரி கோயில், வங்காளதேசத்தின் தேசிய இந்து கோயிலாகும். தலைநகர் நகரத்திற்கு பெயரிட்ட தெய்வமாக பொதுவாக நம்பப்படும் தேவியின் முக்கிய ஆலயம் இது. இங்கு தாகேஷ்வரி என வழிபடப்படும் பிரதான தெய்வம் துர்கையின் ஒரு வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. 1996 ஆம் ஆண்டு முதல் இந்த இடம் தாகேஷ்வரி ஜாதிய மந்திர் என அரசு அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளது. இதன் காரணமாக, இதன் பராமரிப்பு தனியார் அறக்கட்டளையின் கீழ் மட்டுமல்லாமல் ஓரளவு அரசு நிர்வாகத்தின் கீழும் வருகிறது. தினசரி தரிசனம் நடைபெறும் ஐந்து சிகர மைய மண்டபத்துடன், அதே சுவரால் சூழப்பட்ட வளாகத்தில் நான்கு சிறிய சிவன் ஆலயங்களும் உள்ளன. டாக்காவின் இந்து சிறுபான்மையினருக்கு இந்த வளாகம் வழிபாட்டுத் தலமாக மட்டுமின்றி ஒரு பொது அடையாளமாகவும் விளங்குகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் நகரின் மிகப்பெரிய துர்கா பூஜை கூட்டம் இங்குதான் நடைபெறுகிறது.

புராணக் கதை

சேனா வம்சத்தைச் சேர்ந்த மன்னன் பல்லாள் சேனனுக்கு ஒரு தரிசனம் கிடைத்ததாக கோயில் மரபு கூறுகிறது. அந்த தரிசனத்தில், டாக்காவின் இந்தப் பகுதியை ஒரு காலத்தில் மூடியிருந்த காட்டில் துர்கையின் விக்ரகம் புதைந்திருப்பதாக அவனுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது. அவன் அந்த விக்ரகத்தை மீட்டு, அந்த இடத்திலேயே ஒரு ஆலயம் எழுப்பினான். மறைந்திருந்த தேவி என்ற பொருளில் அவளுக்கு தாகேஷ்வரி என பெயரிட்டான். மேலும் ஒரு உள்ளூர் நம்பிக்கை, இந்த இடத்தை பரந்த சக்தி பீட மரபுடன் இணைக்கிறது. சதி தேவியின் ஒரு உறுப்புத் துண்டு இங்கு விழுந்ததாக அது கூறுகிறது. எனினும் ஐம்பத்தொன்று பீடங்களின் பெரும்பாலான பாரம்பரிய பட்டியல்களில் இந்த கோயில் இடம்பெறவில்லை. இரு கதைகளும் ஒரே கருத்தை வலியுறுத்துகின்றன: தேவி புதிதாக பிரதிஷ்டை செய்யப்படவில்லை, மாறாக அவள் ஏற்கனவே அந்த மண்ணில் இருந்தாள், கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்காக காத்திருந்தாள். இந்த தோற்றக் கதையின் காரணமாகவே டாக்கா நகரத்தின் பெயர் இன்றும் அவளுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

வரலாற்றுப் பயணம்

இந்த ஆலயத்தின் கட்டுமானம் பொதுவாக பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் சேனா வம்ச காலத்தை சேர்ந்ததாக கருதப்படுகிறது. இதனால் இது இப்பகுதியில் தொடர்ந்து பயன்பாட்டில் உள்ள பழமையான இந்து தலங்களில் ஒன்றாக விளங்குகிறது. அதன்பிறகு பல முறை புனரமைக்கப்பட்டதால், மூல கல் வேலைப்பாடுகள் மிகக் குறைவே எஞ்சியுள்ளன. இன்று நிற்கும் கட்டமைப்பு, ஒரே கால கட்டத்தின் கட்டுமானத்தை விட நூற்றாண்டுகளாக நடந்த பழுதுபார்ப்புகளையே பிரதிபலிக்கிறது. பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சியின் போது, இந்த வளாகம் டாக்காவின் இந்து சமூகத்தினர் கூடும் இடமாக மாறியது. சில நேரங்களில் காலனித்துவ கொள்கைகளுக்கு எதிரான அரசியல் கூட்டங்களும் இங்கு நடைபெற்றன.

1947 ஆம் ஆண்டு நாடு பிரிவினையின்போது, பல பக்தர்கள் இந்தியாவிற்கு புலம்பெயர்ந்ததால் மக்கள்தொகையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. 1948 ஆம் ஆண்டு, மூல உலோக விக்ரகம் கொல்கத்தாவிற்கு மாற்றப்பட்டது. அது இன்றும் ஒரு பூசாரி குடும்பத்தால் அங்கு வழிபடப்பட்டு வருகிறது, அதே நேரம் டாக்காவில் அதே இடத்தில் ஒரு பிரதிபலிப்பு விக்ரகம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. 1971 ஆம் ஆண்டு விடுதலைப் போர், கோயிலின் வரலாற்றில் மிக அதிக சேதத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆக்கிரமிப்பு படைகள் வளாகத்தின் ஒரு பகுதியை வெடிமருந்து சேமிக்க பயன்படுத்தின. கோயிலின் கட்டமைப்புகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை அழிக்கப்பட்டன அல்லது சேதமடைந்தன. சுதந்திரத்திற்குப் பின் புனரமைப்பு பணிகள் நடைபெற்றன. 1996 ஆம் ஆண்டு அரசு இதை முறையாக தாகேஷ்வரி ஜாதிய மந்திர் என அறிவித்தது. இதன் மூலம் முஸ்லிம் பெரும்பான்மை நாடு ஒன்றில் அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரே தேசிய இந்து ஆலயம் என்ற தனித்துவத்தை இது பெற்றது.

கட்டிடக்கலை மற்றும் புனித புவியியல்

இந்த கோயில் பஞ்சரத்ன அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது. இது வங்காளத்தின் சேனா கால ஆலயங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் ஐந்து சிகர வடிவமாகும். தாகேஷ்வரி விக்ரகம் நிறுவப்பட்டுள்ள கர்ப்ப கிரகம் அல்லது கருவறையின் மேல் ஒரு மைய சிகரம் உயர்ந்து நிற்கிறது. சிவப்பு செங்கல் இங்கு முதன்மையான கட்டுமான பொருளாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வட இந்திய ஆலயங்களில் காணப்படும் செதுக்கப்பட்ட கல் வேலைப்பாட்டிற்கு பதிலாக, வங்காள கோயில் கட்டுமானத்திற்கே உரிய டெரகோட்டா பலகை வேலைப்பாட்டால் சில இடங்களில் இது அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. நான்கு தனி சிவன் கோயில்கள், ஒவ்வொன்றும் சிறியதாகவும் ஒற்றை சிகரம் கொண்டதாகவும், அதே வளாகச் சுவருக்குள் மைய கட்டமைப்பின் இரு பக்கங்களிலும் அமைந்துள்ளன. இதனால் இந்த தலம் ஒரு தனித்த கட்டிடமாக அல்லாமல், கூட்டு அமைப்பாக விளங்குகிறது. கருவறைக்கு முன்பாக ஒரு சபா மண்டபம் அல்லது கூடும் மண்டபம் உள்ளது. துர்கா பூஜை மற்றும் பிற திருவிழா நாட்களில் கூடும் கூட்டத்தினரை இது தாங்குகிறது. நகரின் முக்கிய முகலாய மற்றும் காலனித்துவ கால நினைவுச்சின்னங்கள் அமைந்துள்ள அதே பழைய டாக்கா பகுதியில்தான் இந்த வளாகமும் அமைந்துள்ளது.

பக்தர்களின் அனுபவம்

துர்கா பூஜை இந்த கோயிலின் மிகப்பெரிய நிகழ்வாகும். இது அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களை வளாகத்திற்கு ஈர்க்கிறது. வருடத்தின் பெரும்பகுதியில் இது ஒரு அமைதியான பகுதிக் கோயிலாகவே செயல்படுகிறது. 1902 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய ஜன்மாஷ்டமி ஊர்வலம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோயில் வாசலில் இருந்து புறப்படுகிறது. இந்த மரபு பல ஆண்டுகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தாலும், 1989 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் தொடங்கி இன்றுவரை தொடர்கிறது. பார்வையாளர்கள் பொதுவாக இந்த வருகையை, நடந்தே செல்லக்கூடிய அல்லது சிறிய ரிக்‌ஷா பயணத்தில் அடையக்கூடிய பழைய டாக்காவின் பிற அடையாளங்களுடன் இணைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

• லால்பாக் கோட்டை, சுமார் 1 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. இது பூர்த்தியாகாத பதினேழாம் நூற்றாண்டு முகலாய கோட்டையாகும். தோட்டங்கள் மற்றும் ஒரு கல்லறையுடன் கூடிய இது, பழைய டாக்கா பயணத்தின் அதே பயணத்தில் பெரும்பாலும் பார்வையிடப்படுகிறது.
• ஸ்டார் மசூதி, சுமார் 2 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. மொசைக் நட்சத்திர வடிவமைப்புகளுக்கு பெயர் பெற்ற இந்த பழைய டாக்கா மசூதி, அதே வரலாற்று பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
• அஹ்சன் மஞ்சில், சுமார் 3 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. பூரிகங்கா நதிக்கரையில் அமைந்த டாக்கா நவாப்களின் முன்னாள் அரண்மனை இது, தற்போது ஒரு அருங்காட்சியகமாக செயல்படுகிறது. கோயிலில் தொடங்கும் பழைய டாக்கா பாரம்பரிய நடைப் பயணங்களின் கடைசி நிறுத்தமாக இது வழக்கமாக இருக்கும்.

வெளி வளாகத்தில் பொது புகைப்படம் எடுப்பது பொதுவாக அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் கர்ப்ப கிரகத்திற்குள் (கருவறை) அல்லது வழிபாடு நடைபெறும் நேரங்களில் புகைப்படம் எடுப்பது ஊக்கப்படுத்தப்படுவதில்லை. வருகையின்போது கோயில் ஊழியர்களிடம் கேட்டு உறுதி செய்துகொள்ளவும். மரியாதைக்குரிய, எளிமையான உடை அணிவது எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆலய பகுதிக்குள் நுழையும் முன் காலணிகளை கழற்ற வேண்டும். இந்த கோயில் நுழைவுச் சீட்டு தேவைப்படும் ஒரு நினைவுச்சின்னமாக அல்லாமல், தினசரி வழிபாடு நடைபெறும் செயல்படும் தலமாக இயங்குகிறது. எனவே திருவிழா காலங்களுக்கு வெளியே ஒரு சிறிய, அமைதியான தலமாக இதை பார்வையாளர்கள் எதிர்பார்க்க வேண்டும். துர்கா பூஜையின் போது மிகப் பெரிய கூட்டம் இருக்கும் என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.