பஜ்ரேஸ்வரி மாதா கோயில்

கண்ணோட்டம்

ஹிமாசல பிரதேசத்தின் காங்க்ரா நகரின் மையத்தில் பஜ்ரேஸ்வரி மாதா கோயில் அமைந்துள்ளது. இது பஜ்ரேஸ்வரி தேவிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. இங்கு அன்னை துர்க்கையின் உக்கிர வடிவமாக வழிபடப்படுகிறாள். வஜ்ரம் என்பதற்கான சமஸ்கிருத சொல்லில் இருந்தே இப்பெயர் வந்துள்ளது. இக்கோயில் 51 சக்தி பீடங்களில் ஒன்றாகும். இந்த பீடங்கள் இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் சதி தேவியின் உடலுடன் இணைக்கப்பட்ட கோயில்களின் வலையமைப்பாகும். ஆண்டு முழுவதும் யாத்ரீகர்கள் தரிசனத்திற்காக வந்து செல்கின்றனர். வரலாற்றில் பல தருணங்களில் பக்தர்களை மட்டுமல்லாமல் கொள்ளையர்களையும் இக்கோயில் ஈர்த்துள்ளது. காங்க்ராவின் பழைய சந்தை இக்கோயிலைச் சுற்றியே வளர்ந்தது. இன்றும் இக்கோயில் அப்பகுதியின் மையமாக இருக்கிறது, காங்க்ரா கோட்டையிலிருந்து சிறிது தூரத்திலேயே இது உள்ளது.

புராண வரலாறும் ஐதீகமும்

சதி தேவி தன் தந்தை தக்ஷனின் யாகத்தில் உடல் துறந்ததில் இருந்தே இக்கோயிலின் தோற்றம் தொடங்குவதாக புராண மரபு கூறுகிறது. துயரத்தில் ஆழ்ந்த சிவபெருமான் அவளது உடலை வானில் சுமந்து சென்றார். இறுதியில் விஷ்ணு அவ்வுடலைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி அவரது அலைச்சலுக்கு முடிவு கட்டினார். அத்துண்டுகள் இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் விழுந்து சக்தி பீடங்களாக மாறின என்று கூறப்படுகிறது. சதியின் இடது மார்பு இன்றைய காங்க்ரா இருக்குமிடத்தில் விழுந்ததாக கோயில் மரபு கூறுகிறது. எந்தக் கட்டமைப்பும் அங்கு எழும் முன்பே அந்த நிலம் புனிதமானதாகக் கருதப்பட்டது.

கோயில் அறக்கட்டளையால் பதிவு செய்யப்பட்ட வேறொரு கதை, பாண்டவர்கள் தங்கள் வனவாசத்தின் போது இங்கு முதல் கோயிலை எழுப்பியதாகக் கூறுகிறது. இக்கதையின்படி, சகோதரர்கள் கனவில் தேவியைக் கண்டனர். அப்போது அப்பகுதியின் பழைய பெயரான நகர்கோட்டில் தான் வசிப்பதாகவும், தன் பாதுகாப்புக்கு ஈடாக ஒரு கோயில் வேண்டுமெனவும் அவள் கூறினாள். அந்தக் கதையின்படி, அன்றிரவே அவர்கள் ஒரு கோயிலைக் கட்டி முடித்தனர்.

இக்கோயிலுடன் தொடர்புடைய மூன்றாவது நபர் தியானு பகத் ஆவார். இவரது கதை முகலாய காலத்தைச் சேர்ந்தது. அக்பர் பேரரசர் ஆட்சிக் காலத்தில், தேவிக்கு பக்தியின் அடையாளமாக தன் தலையையே அவர் அர்ப்பணித்ததாக உள்ளூர் கதைகள் கூறுகின்றன. அந்த அர்ப்பணிப்பின் நினைவாக, தியானு பகத்தின் ஒரு சிலை இன்றும் முதன்மைக் கோயிலுக்கு அருகில் நிற்கிறது.

வரலாற்றுப் பயணம்

பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாறு பதினோராம் நூற்றாண்டில் தொடங்குகிறது. கசினியின் மஹ்மூத் தலைமையிலான படைகள் கி.பி. 1009இல் இக்கோயிலைச் சூறையாடின. தலைமுறை தலைமுறையாக அரச காணிக்கைகளால் குவிந்திருந்த தங்கம், வெள்ளி, ரத்தினங்கள் ஆகியவற்றின் புகழே அவர்களை ஈர்த்தது. அடுத்த சில பத்தாண்டுகளில் மேலும் பல படையெடுப்புகள் நடந்ததாக வரலாற்றாசிரியர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர். பிற்கால இடைக்காலத்தில் நடந்த தாக்குதல்களும் ஃபிரோஸ் ஷா துக்ளக்கின் இப்பகுதி மீதான படையெடுப்புகளுக்குக் காரணமாகக் கூறப்படுகின்றன. முகலாய கால ஆவணங்கள், அக்பர் ஆட்சிக் காலத்தில் இக்கோயிலுக்கு விஜயங்கள் நடந்ததைக் குறிப்பிடுகின்றன. எனினும் அக்காலகட்டத்தில் அரச ஆதரவு எந்த அளவு இருந்தது என்பது தெளிவாக ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை.

இக்கோயிலின் அண்மைக்கால வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நிகழ்வு 1905 ஏப்ரலில் ஏற்பட்ட காங்க்ரா நிலநடுக்கம் ஆகும். இது இமயமலைப் பகுதியில் பதிவான மிகவும் பேரழிவு தரும் நிலநடுக்கங்களில் ஒன்றாகும். இதனால் காங்க்ரா நகரின் பெரும்பகுதியும் கோயிலும் மண்மேடாயின. அரசு மற்றும் பொது மக்களின் ஆதரவுடன், ஹிமாசல பிரதேசத்திற்கு அப்பாலும் இருந்த பக்த சமூகங்களின் நன்கொடைகளுடன், இன்று காணும் கட்டமைப்பு பின்னர் கட்டி எழுப்பப்பட்டது. பேரிடர் நிகழ்ந்து சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்குள் அது மீண்டும் வழிபாட்டுக்குத் திறக்கப்பட்டது.

கட்டிடக்கலையும் புனித புவியியலும்

கோயில் வளாகத்தை கல்லால் ஆன அரண் சுவர்கள் சூழ்ந்துள்ளன. பல நூற்றாண்டுகளாக படையெடுப்புகளிலிருந்து பாதுகாக்க இவை எழுப்பப்பட்டவை. நுழைவாயிலில் ஒரு நாகர்கானா காணப்படுகிறது. இது சடங்குச் சார்ந்த முரசு முழக்கத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் உயர்ந்த மேடையாகும். மகாராஷ்டிராவின் பசெய்ன் கோட்டையின் நுழைவாயிலை ஒத்த பாணியில் இது கட்டப்பட்டுள்ளது. கருவறைக்குள், தேவி ஒரு செதுக்கப்பட்ட உருவமாக அல்ல, ஒரு பிண்டியாக வழிபடப்படுகிறாள். இயற்கையாக உருவான இக்கல் தேவியின் நேரடி வெளிப்பாடாகக் கருதப்படுகிறது. கருவறை கதவுகள் வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.

சிவனின் காவல் வடிவமாகக் கருதப்படும் பைரவருக்கு ஒரு சிறிய கோயிலும் அதே வளாகத்தில் உள்ளது. 1905 நிலநடுக்கத்திற்குப் பின் மறுகட்டமைப்பின் போது சேர்க்கப்பட்ட மூன்று கல்லறைகளும் இங்குள்ளன. பழைய நகரில், காங்க்ரா கோட்டைக்கு அருகில், உயர்ந்த நிலப்பரப்பில் இவ்வளாகம் அமைந்துள்ளது. மலைக் கோட்டையும் மலைக் கோயிலும் இணைந்து இருக்கும் இந்த அமைப்பு, ஹிமாசல பிரதேசத்தின் இப்பகுதியில் பொதுவாகக் காணப்படும் ஒரு பாணியை பிரதிபலிக்கிறது. அங்கு கோயில்களும் கோட்டைகளும் பரஸ்பர பாதுகாப்புக்காக ஒன்றாகவே கட்டப்பட்டன.

பக்தர்களின் அனுபவம்

இக்கோயிலில் நவராத்திரி ஆண்டுக்கு இருமுறை, வசந்த காலத்திலும் இலையுதிர் காலத்திலும் கொண்டாடப்படுகிறது. இவை ஆண்டு நாட்காட்டியில் அதிக கூட்டத்தை ஈர்க்கும் நாட்களாகும். ஜனவரி நடுப்பகுதியில் வரும் மகர சங்கராந்தி இக்கோயிலுக்கே தனித்துவமான, ஒரு வார நீள கொண்டாட்டத்தைக் கொண்டு வருகிறது. இதில் பிண்டிக்கு நெய் பூசப்பட்ட பின், அது நீராட்டப்பட்டு புதிய பூக்களால் மீண்டும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. ஆண்டின் மற்ற நாட்களில் தினசரி ஆரத்தியும் பிரசாத விநியோகமும் தொடர்கின்றன. கோயில் அறக்கட்டளை நாளொன்றுக்கு இருமுறை, அனைத்து பார்வையாளர்களுக்கும் திறந்த சமூக உணவான இலவச லங்கரையும் நடத்துகிறது.

காங்க்ரா நகரிலிருந்து சிறிது தூரத்திலேயே பல யாத்ரீக தலங்கள் உள்ளன. இவற்றை பொதுவாக இக்கோயில் விஜயத்துடன் இணைத்துக் கொள்ளலாம்.

• காங்க்ரா கோட்டை, சுமார் 3 கி.மீ. தொலைவில், இமயமலை அடிவாரப் பகுதியில் உள்ள மிகப் பழமையான, மிகப் பெரிய கோட்டைகளில் ஒன்று, வரலாற்று ரீதியாக இக்கோயிலின் தலைவிதியுடனும் பாதுகாப்புடனும் தொடர்புடையது
• மஸ்ரூர் பாறை வெட்டு கோயில்கள், சுமார் 12 கி.மீ. தொலைவில், ஏலோராவுடன் ஒப்பிடப்படும் பாணியில் செதுக்கப்பட்ட ஒரே கல் கோயில்களின் தொகுப்பு
• ஜ்வாலாமுகி கோயில், சுமார் 30 கி.மீ. தொலைவில், இப்பகுதியின் மற்றொரு சக்தி பீடம், இங்கு தேவி இயற்கை நித்திய ஜோதிகள் வடிவில் வழிபடப்படுகிறாள்

இக்கோயிலுக்கென பொது புகைப்படக் கொள்கை எதுவும் பொதுவெளியில் ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை. கருவறையின் நேரடி அருகிலும் ஆரத்தி நேரத்திலும் கேமரா, ஃபோன் பயன்பாட்டைத் தவிர்ப்பது நல்லது. வந்தவுடன் கோயில் பணியாளர்களிடம் உறுதி செய்து கொள்வது நல்லது. தோள்களையும் கால்களையும் மறைக்கும் அடக்கமான, மரியாதைக்குரிய உடை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஹிமாசல பிரதேசத்தில் உள்ள இந்து கோயில்களின் பொதுவான வழக்கத்திற்கு ஏற்ப இது கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. இவ்வளாகத்தில் ஒரு பைரவர் கோயிலும், 1905க்குப் பின்னான மறுகட்டமைப்பின் போது சேர்க்கப்பட்ட மூன்று கல்லறைகளும் உள்ளன. கோயில் அறக்கட்டளை நாளொன்றுக்கு இருமுறை இலவச லங்கர் (சமூக உணவு) நடத்துகிறது. பழைய சந்தை மற்றும் முதன்மை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து நடந்தே கோயிலை அடையலாம். நவராத்திரி மற்றும் மகர சங்கராந்தி காலங்களில் வரிசைகள் நீண்டதாக இருக்கும்.